ناسټلجیا

پہ دې دنیا پہ مخ څوک بہ وی چې ھغۂ تہ بہ خپل ماشوم والے ۔ د ماشوم والی لوبې

ځوانۍ ، یاران ، دوستان ، چم ګاونډ، کور کلے، ګودر بہ نۂ یادېږی ۔ د حافظ پہ کلام کښې د دوابې ھشنغر د خوزہ خېلی ذکر نۂ موندے کېږی ۔ خو کوم وخت د ځوانۍ ئې پہ الپورۍ کښې تېر کړے دے دھغۂ بیا بیا ذکر کوی او ارمان ورپسې کوی ۔ او ھغہ زاړۂ خلق یادوی ۔ کوم ناسپاسہ خلق چې دھغہ د پیرۍ پہ وخت کښې موجود وی د ھغوی سرہ ئې زړۂ نۂ لږی ۔ حافظ بې شکہ ډېر لوے عالم ډیر لوے شاعر دے د ھغہ قدر پکار دے ۔ خو سړے د خداې پہ ورکړو مړېږی د انسان نہ طمع نۂ دی ساتل پکار او بیا یو صوفی سرہ خو دسرہ ھډو جوړېږی نہ ۔

اول ئې د ښو ورځو اشعار اوګورئ

چې میشتہ مې د مھرویو پہ دېرې وہ
وظیفہ مې د اقبال د ثُرّې وہ

د عزت پہ کرسۍ ناست پہ ناز طرب وم
تازہ ګی مې پہ ھر حال کښې د بشرې وہ

تنزل مې نۂ لیدۂ لہ نامرادیٔو
ترقی مې د مراد پہ منارې وہ

پہ حجلہ د بخت کښې ناست د بخت ورو
د نېستۍ نقطہ مې دور لہ دائرې وہ

زۂ سېلی طوطی وم پہ خوږو مېوو مې ګشت وۂ
اوس بېنواناست یم دھن اوچ خاطر ناشادہ

ملک راتہ فراخ وۂ پېښېدم پہ قدردانو
پرېستم پیرۍ لکہ مردہ لہ لادہ بادہ

اموختہ لکہ طوطی پہ شیرنۍ وم
لکہ زرکہ بنګے خورم پہ نیسګارۍ کښې

خو د ژوند پہ ورستو ایامو حافظ څۂ داسې حالتو سرہ مخ وی۔

بې لشو ترې ھیڅ حاصل کولے نۂ شم
کۂ لاس اومنډم د شھدو پہ ډارۍ کښې

پہ خپل ځاے مانځنہ غواړم نۂ ئې مومم
لکہ چرګ ټونګہ مار نۂ یم پہ بغرۍ کښې

چې ئې توان د دنیا نۂ وی کور زندان دے
آذادی وی پہ تجرید قلندرۍ کښې

باز پہ جالہ کښې چا نۂ دے پېژندلے
قدر نیشہ د حافظ پہ الپورۍ کښې

زۂ چې نظر کړم پہ دا دار وفادار پاتې نۂ شۂ
خمسورتیا نیاز کړمہ پہ چا نیاز بردار پاتې نۂ شۂ

بې شاختۍ تاریکۍ ملک راباندې تور اندھېر کہ
مخ د نیازمنو سپین مھتاب شعلہ دار پاتې نۂ شۂ

یا زۂ بې قدرہ شُوم طالع کړم ھیڅ پرې نۂ پوھېږم
یا قدر دان د زمانې پہ ګلزار پاتې نۂ شۂ

لۂ دې زېل اشعارو نہ ماتہ داسې برېښی چې کلہ حافظ پہ پیرۍ کښې د جومات فرائض نۂ شی سر کولے د ھغۂ پہ ځاے دا بل چاتہ دا منصب ورکړلے شو ۔

اوس تور قارغان تنعم کا پہ مېوہ دارو ونو
شرین ثمر د شنۂ طوطی پہ منقار پاتې نۂ شۂ

طمع د باز لګړ کے خوری د زمانې پہ ګردش
د باز پہ قدر څۂ پوھېږی مشکار پاتې نۂ شۂ